Szanowni Państwo,

wczoraj odbyła się Gala konkursu Blog Roku 2011, w której mieliśmy przyjemność uczestniczyć jako blog nominowany w kategorii Profesjonalne.

Gratulujemy wszystkim laureatom, w szczególności chcemy wymienić kilka z nich:

Zorkownia - Pani Agnieszka Kaluga jest laureatką w kategorii Blogi Literackie, otrzymała także Wyróżnienie Główne i tytuł Bloga Bloggerów. Podziwiamy niesamowitą siłę, empatię i język literacki autorki bloga. Wspaniały przykład dla wszystkich  jak wiele można zrobić dla drugiego człowieka.

Blogowi Ojca Leona Knabita OSB - naszemu niesamowitemu konkurentowi - zwycięzcy w kategorii Profesjonalne.

Paragon z podróży - Panom Bartkowi Szaro i Patrykowi Świątkowi, laureatom Nagrody Głównej Blog Roku 2011 i w kategorii Podróże i Szeroki Świat - młodym autorom, którzy z wielką pasją realizują swoje podróżnicze marzenia.

Science in fiction -  Panu Mateuszowi Klinowskiemu - zwycięzcy w kategorii Polityka i Świat - gratulujemy odwagi i konsekwentnej postawy - wspaniały przykład dla niezależnych dziennikarzy.

Lekko stronniczy - Panom Karolowi Paciorkowi i Włodkowi Markowiczowi za świetny humor i błyskotliwe komentarze kontrowersyjnych tematów.

Dziękujemy także za nasze wyróżnieniew finale konkursu! Byliśmy zaszczyceni, jesteśmy zmobilizowani!
Autorzy bloga Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej

7 ZIMOWYCH OBRAZÓW

Szanowni Państwo, oddajmy się aurze jaka jest za naszymi oknami! Zapraszam na wspólne oglądanie dzieł inspirowanych zimą.

Zima zawsze była inspiracją dla artystów. Do zobrazowania niuansów światła odbijających się na śniegu, malarze stosowali paletę barw od bieli cynkowej, ołowianej, poprzez szarości i błękity. Początkowo pejzaż, w tym też pejzaż zimowy, stanowił jedynie tło dla wydarzeń historycznych czy biblijnych. Z końcem XVI wieku, wraz ze wzrostem zainteresowania naturą, krajobraz wyodrębnił się jako osobny temat w sztuce.

„Zimowy pejzaż z pułapką na ptaki” Pieter Bruegel starszy, 1565 rok

„Zimowy pejzaż z pułapką na ptaki” Pietera Bruegela starszego z 1565 roku jest  pierwszym niezależnym przedstawieniem krajobrazu w sztuce europejskiej. Malarz namalował widok wioski, gdzie mieszkańcy oddają się przyjemnościom na lodowisku. Interpretatorzy dopatrują się dydaktycznego przekazu autora w pułapce umieszczonej w prawej części obrazu, jako przestrodze niebezpieczeństwa w beztroskiej zabawie na zamarzniętej rzece.

Francisco de Goya „Burza śnieżna”  1786 rok

Przedstawienie zimy według Francisco de Goya „Burza śnieżna” z 1786 roku. Dzieło to stworzone zaraz po tym, jak artysta oficjalnie został mianowany malarzem królewskim na dworze Karola III. Jako malarz królewski, Goya portretował rodzinę króla, ale też projektował gobeliny na polecenie możnowładcy. Burza śnieżna jest projektem arrasu, który stanowił jeden z czterech przedstawień cyklu pór roku, i zawisł jako ozdoba w jadalni Pałacu El Pardo.

Caspar David Friedrich, “Morze lodu” 1823/24

Obraz „Morze lodu” tytułowany również „Zatonięcie statku Nadzieja” to romantyczne przedstawienie ogromu i majestatu przyrody. Na pierwszym planie spiętrzone bloki lodu, które przesłaniają zgniatane, ledwo dostrzegalne szczątki statku. W oddali już spokojniejszy, ale także poszarpany przez lód - horyzont. Artysta w swoich pracach ukazywał potęgę natury, twierdząc, iż każde zjawisko w przyrodzie posiada duszę.

Claude Monet „Sroka”, 1868/89

Monet namalował swój pierwszy zimowy pejzaż pod koniec 1860 roku. To, co wtedy uznano za ewenement i odwagę artysty, malarz, aby oddać intymny i marzycielski charakter zimy, wyszedł z pracowni w plener, gdzie mógł dokładnie studiować kolorystykę śniegu. Dziś obraz ten uznawany za arcydzieło, w 1869 roku, salon paryski odrzucił za zbyt odważne potraktowanie kolorów tej pory roku.

Alfred Sisley „Zima w Louveciennes” 1876 rok

Sisley w całej swojej twórczości był wierny impresjonizmowi. Przedstawiał melancholijne krajobrazy okolic Paryża. „Zima w Louveciennes” to subtelny, stonowany pejzaż, charakterystyczny dla tego autora.

Edvard Munch, „Zimowa noc”, 1900 rok

Norweski malarz Edvard Munch inspirowany zimowymi widokami swojej ojczyzny wielokrotnie malował mroźne, mroczne pejzaże. „Zimowa noc” to obraz uważany za jeden z wybitniejszych krajobrazów artysty. Celowe odejście od realizmu, a zagłębienie się w abstrakcyjny ponury charakter pracy, miało oddawać burzliwy etap w życiu malarza. Zima u Mucha przedstawiona, jako wyraz beznadziei i samotności.

Kazimierz Malewicz „Poranek w wiosce po śnieżycy”, 1912 rok

Kazimierz Malewicz jeden z najbardziej wpływowych rosyjskich artystów awangardowych. Tu ukazuje prostych chłopów w wiosce, po burzy śnieżnej, jednak bez realizmu, zima jest przedstawiona w kubistyczno-futurystycznym ujęciu. W 1927 roku obraz pokazano na retrospektywnej wystawie prac artysty, po której Malewicz zdobył międzynarodową sławę.

Daria Jawor

Fot.1 Kunsthistorisches Museum Vienna, Picture Gallery
Fot.2 www.paintingiant.com
Fot.3 Hamburger Kunsthalle, Hamburg
Fot.4 Musée d’Orsay, Paris,
Fot.5 The Munch Museum/The Munch-Ellingsen Group/2011 ProLitteris, Zurich
Fot.6 Staatsgalerie, Stuttgart, Germany/ Interfoto/ The Bridgeman Art Library
Fot.7 Solomon R. Guggenheim Museum, New York

Źródło: http://www.kunsthaus.ch

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce: 
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Antoni Tàpies – kataloński mistrz

Antoni Tàpies (1923-2012) był jednym z najbardziej znanych po Gaudim, Picasso, Miró katalońskim artystą sztuki nowoczesnej. Dziś jego sztukę kojarzymy z obrazami, rzeźbami z nurtu informel i sztuki materii.

Artysta w swoich pracach wykorzystywał różne niekonwencjonalne materiały, przedmioty, odpadki. Jego dzieła skomponowane z tych materiałów charakteryzuje niezwykle emocjonalny przekaz. Słynna instalacja „Despertar sobtat” (Nagłe przebudzenie) prezentująca łóżko przytwierdzone na dużej wysokości na jednej ze ścian holu Muzeum Sztuki Współczesnej w Barcelonie nie pozwala widzowi pozostać obojętnym wobec tego dzieła – łóżka – symbolu życia i śmierci. Pierwotna wersja tej pracy reprezentowała Hiszpanię w 1993 roku na Biennale w Wenecji i była reakcją artysty na Wojnę w byłej Jugosławii. Tàpies otrzymał wówczas Złotego Lwa na Biennale w Wenecji za całokształt twórczości.

Despertar sobtat MACBA

Tàpies był przeciwny wobec dyktatury gen. Franco. Wiele jego prac odnosi się do politycznych wydarzeń, artysta angażował się również bezpośrednio w działalność opozycyjną.

W 1984 roku Tàpies powołał Fundację nazwaną jego nazwiskiem, która wspiera współczesnych artystów i promuje naukę o sztuce. W siedzibie Fundació Antoni Tàpies w Barcelonie znajduje się największa kolekcja dzieł artysty.

Antoni Tàpies zmarł 6 lutego 2012.

Alicja Wilczak

fot.1 Antoni Tàpies

fot.2 Antoni Tàpies, „Despertar sobtat”, 1993 rok, MACBA

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce: 
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Weekend ze sztuką współczesną w Londynie

Zima już wszystkim nam doskwiera, a do wakacji niestety jeszcze daleko. Wypatrujemy więc wiosny z utęsknieniem. Dzisiaj mam dla Was pomysł jak możemy sobie ten czas umilić. Dla wszystkich pasjonatów sztuki mam kilka wskazówek jak zaplanować sobie dzień lub dwa, a może weekend w Londynie odwiedzając najciekawsze wystawy. Co wybrać spośród  bogatej  oferty przygotowanej przez najbardziej liczące się londyńskie muzea i galerie? Wszystkich, którym ten pomysł wydał się kuszący zapraszam dzisiaj do lektury krótkiego przewodnika.

Naszą wyprawę po Londynie zaczynamy od najgłośniejszej wystawy minionego tygodnia. W National Portrait Gallery 9 lutego otwarta została długo oczekiwana wystawa portretów Luciana Freuda, na której możemy zobaczyć ponad 130 prac pochodzących z muzeów i kolekcji prywatnych na całym świecie. Wśród zebranych na wystawie dzieł zobaczymy niepokojące portrety przedstawiające członków rodziny, matkę Lucie, córki Esther i Bellę, przyjaciół i kolegów artysty. Na wystawie nie zabraknie słynnego, nigdy wcześniej nie wystawianego publicznie obrazu „Portrait of the Hound” obrazu przedstawiającego asystenta artysty Davida Dawsona z psem Eli. Jest to ostatnie dzieło artysty, które pozostało nieukończone w chwili jego śmierci. Na tym poruszającym obrazie dostrzec można dosłownie ostatnie pociągnięcia pędzla artysty przy detalu, nad którym pracował po raz ostatni.

Opuszczając gmach National Portrait Gallery proponuję swoje kroki skierować do White Cube, gdzie jeszcze do 26 lutego prezentowana jest największą jak dotąd w Londynie wystawa prac Anselma Kiefera. Ekspozycja o intrygującym tytule „Tajemnica katedr” prezentowana w White Cube przedstawia obiekty i wielkoformatowe płótna. Zobaczymy tutaj zadziwiające, wręcz mistyczne pejzaże inspirowane naturą - krajobrazy, w które artysta ingeruje w bardzo rygorystyczny, typowy dla jego twórczości sposób. Anselm Kiefer to jeden z najważniejszych artystów swojego pokolenia. Urodził się w 1945 roku, studiował w pracowni Joseph’a Beuys’a. Swoją karierę artystyczną rozpoczynał jako fotograf i performer. Swój styl odnalazł jednak na pograniczu dwóch mediów – malarstwa i rzeźby. Kiefer w swoich pracach dotyka tematów związanych z tożsamością narodu niemieckiego, pamięcią kolektywną, traumą Holocaustu, rozliczeniem z historią i doświadczeniami wojny, a także z cykliczną odnową życia. Warto dodać, że techniki jakimi posługuje się Anselm Kiefer są równie ciekawe jak sama istota jego pomysłów, a bywa, że jedne i drugie w magiczny sposób ocierają się o alchemię. Kto nie zna jeszcze twórczości tego artysty powinien być pozytywnie zaskoczony chociażby techniką właśnie, w której powstają  jego „płótna – obiekty”, opartą na komponowaniu na płótnie oleju, soli, stali, drutu, farby olejnej i minerałów.

 WHITE CUBE 

Anselm Kiefer, „Il Mistero delle Cattedrali”

9 grudnia 2011 – 26 lutego 2012

Kolejnym punktem na naszej mapie Londynu jest Tate Britain, a w niej wystawa dedykowana twórczości artysty, który odmienił oblicze sztuki współczesnej. Wystawa „Picasso and Modern British Art” pokazuje jak twórczość tego genialnego artysty wpływała na artystyczne wybory i twórczość najznakomitszych brytyjskich artystów takich jak Duncan Grant, Wyndham Lewis, Ben Nicholson, Henry Moore, Francis Bacon, Graham Sutherland i David Hockney. Ekspozycja skupia ponad 150 spektakularnych dzieł sztuki, z czego ponad 60 oszałamiających obrazów jest autorstwa samego Picassa. Prace te pochodzą z różnych etapów jego twórczości. Znajdziemy wśród nich nich słynny obraz „Weeping Woman 1937 and The Three Dancers” z 1925 roku.

 TATE BRITAIN

 “Picasso and Modern British Art”

 15 lutego  –  15 lipca 2012

           Dla tych, którzy lubią ścigać się z czasem mam kolejną propozycję. Gotowi? Udajemy się teraz do Royal Academy of Arts, w której prezentowana jest pierwsza duża wystawa pejzaży Davida Hockney’a. Zobaczymy tutaj wielkoformatowe, iskrzące kolorami pejzaże inspirowane krajobrazami East Yorkshire. Prace stworzone zostały specjalnie dla Royal Academy i prezentowane są w jej głównych galeriach.

 ROYAL ACADEMY OF ARTS 

David Hockney RA, “A Bigger Picture”

21 stycznia - 9 kwietnia

Jak mawiają Anglicy “last but not least” mam dla wytrwałych jeszcze jeden punkt programu. Czas  na kilka słów o wystawie dość nietypowej, którą można zobaczyć nie tylko w Londynie,a mowa będzie o ulubieńcu mediów, artyście kontrowersyjnym, porównywanym do Andiego Warhola - Damienie Hirście. Otóż, na kilka miesięcy przed wielką wystawą Damiena Hirsta przygotowywaną na kwiecień tego roku w Tate, słynna Gagosian Gallery została cała „zakropkowana” pokazując w 11 swoich galeriach ponad 300 obrazów pochodzących ze słynnego cyklu Damiena Hirsta „Spot paintings”. W galeriach w Londynie, Nowym Jorku, Los Angeles, Rzymie, Atenach, Genewie i Hong Kongu pokazywane są „zakropkowane obrazy”  wypożyczone od osób prywatnych i instytucji publicznych z całego świata. Skoro już wybraliśmy się do Londynu wykorzystajmy okazję i wybierzmy się do Gagosian na Britannia Street albo do Gagosian Davies St., nie mam wątpliwości, że warto. 
Poniżej zamieszczam kilka ważnych informacji, które mogą Wam się przydać, życzę fantastycznych wrażeń i udanego weekendu!

Katarzyna Kucharska

GAGOSIAN GALLERY  

Damien Hirst, "The Complete Spot Paintings 1986-2011"

do 18 lutego

White cube

www.whitecube.com 

godziny otwarcia:

wtorek – niedziela 10.00 – 18.00

National Portrait Gallery

www.npg.org.uk

godziny otwarcia:
codziennie 10.00 -18.00
wtorek – piątek do 21.00

Tate Britain

www.tate.org.uk

godziny otwarcia:

niedziela – wtorek 10.00 – 18.00,

piątek 10.00 – 22.00

ostatnie wejście 17.15 (w piątki 21.15)

Royal Academy of Arts

www.royalacademy.org.uk

godziny otwarcia:

niedziela – wtorek  10.00 – 18.00

ostatnie wejście 17.30

Gagosian Gallery
www.gagosian.com

Britannia Street:

godziny otwarcia:

wtorek – sobota 10.00 – 18.00

Davies Street:

poniedziałek – sobota 10.00 – 18.00

Fotografie:

fot.1. a).Anselm Kiefer, Il mistero delle cattedrali(detal), 2010-11, olej, sól, stal, drut, farba olejna na płótnie i minerały, 380x380cm, b).Anselm Kiefer, Opus Magnum (detal), 2010, tynk, drewno, żywica, drut, akryl i węgiel, c).Anselm Kiefer, Samson(detal), 2010, ołów, pastel, żywica, tynk, akryl, d).Anselm Kiefer, Merkaba, 2011, ołów, stal, kauczuk, rury miedziane, gipsu, żywicy, akrylu, sól, cyny i farba olejna
www.whitecube.com

fot.2. Pablo Picasso, „Weeping Woman 1937 and The Three Dancers” 1925 www.tate.org.uk

fot.4. okładka albumu wystawy David Hockney RA, “A Bigger Picture” www.royalacademy.org.uk

fot.5. Eucatropine - Damien Hirst, Gagosian Gallery www.gagosian.com

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce: 
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

10 największych kolekcjonerów sztuki

Do kogo należą i gdzie znajdują się największe prywatne kolekcje sztuki współczesnej? Wielkie, prestiżowe zbiory gromadzone są przez miliarderów, którzy z ogromną pasją przez lata budowali swoje majątki, angażowali się w rozwój biznesu. Podobna gorliwość i zapał towarzyszy im w kolekcjonowania sztuki.

Amerykański magazyn ARTnews co roku publikuje listę 200 największych kolekcjonerów na świecie i wyróżnia ścisłą 10 najważniejszych postaci w tej dziedzinie. W pierwszej dziesiątce od kilkunastu lat mają silną pozycję Edythe i Eli Broad, Debra i Leon Black, Alexandra i Steven A. Cohen, Emily i Mitchell Rales, François Pinault od kilku lat także Sheikh Saud bin Mohammad bin Ali al-Thani, Laurence Graff. Kim są zamożni kolekcjonerzy, których w 2011 roku wyróżnił magazyn ARTnews? Oto kilka najważniejszych informacji o kolekcjonerach:

Edythe L. i Eli Broad – Eli Broad, amerykański miliarder kolekcjonuje sztukę od 1973 roku. Pierwszą pracą, którą kupił był rysunek Van Gogha "Cabanes a Saintes-Maries". Dziś jego kolekcja szacowana jest na 1 miliard dolarów. Zbiór obejmuje ok. 2000 dzieł ponad 200 artystów sztuki nowoczesnej. Edythe i Eli Broad założyli w 1984 roku The Broad Art Foundation, która wypożycza dzieła sztuki instytucjom, muzeom na całym świecie. Eli Broad buduje swoje prywatne muzeum przy Grand Avenue w Los Angeles, a jego otwarcie planuje na 2013 rok.

Debra i Leon Black - kolekcjonują dzieła dawnych mistrzów, impresjonistów, nowoczesne malarstwo, chińską rzeźbę, sztukę współczesną. Leon Black to amerykański miliarder założyciel Apollo Global Management, LLC – amerykańskiej firmy inwestycyjnej.

Alexandra i Steven A. Cohen – amerykański miliarder, współwłaściciel firmy SAC Capital Partners - funduszy hedgingowych. Cohen zaczął kolekcjonować sztukę w 2000 roku i w ciągu ostatnich kilku lat stał się wybitnym kolekcjonerem. W jego zbiorze dzieł sztuki znajduje się między innymi „Madonna” Edvarda Muncha kupiona w 1999 roku za rekordową sumę 11,5 miliona dolarów, prace Jacksona Pollocka, Damiena Hirsta, Willema de Kooninga, Pabla Picassa.

François Pinault - francuski biznesmen, jeden z najbogatszych ludzi świata. Pinault jest właścicielem grupy inwestycyjnej PPR, marek takich jak Gucci, Samsonite, Converse i domu aukcyjnego Christie's. Jest posiadaczem jednej z największych prywatnych kolekcji sztuki współczesnej na świecie, którą prezentuje w dwóch prywatnych muzeach w Wenecji, mi.in w słynnym Palazzo Grassi. Wartość kolekcji François Pinaulta jest szacowana na 1,4 miliarda dolarów i obejmuje ponad 2000 dzieł ponad 80 artystów.

Emily i Mitchell Rales – amerykańscy milionerzy. Mitchell Rales jest członkiem zarządu Hirshhorn Museum i National Gallery of Art. Kolekcjonują sztukę współczesną, posiadają prywatne muzeum Glenstone Museum w Potomac w stanie Maryland.

Hélène and Bernard Arnault - najbogatszy Francuz, jest właścicielem konglomeratu LVMH (Luis Vuitton, Dior, Tag Heuer), który planuje wybudować siedzibę dla swojej kolekcji sztuki najnowszej w Paryżu.

Sheikh Saud bin Mohammad bin Ali al-Thani – katarski książę, były minister Kultury, Sztuki i Dziedzictwa, właściciel kolekcji sztuki islamu, antyków, sztuki dawnej, sztuki nowoczesnej między innymi prac Marka Rothki, Damiena Hirsta i Francisa Bacona.

Laurence Graff - kolekcjoner diamentów i sztuki nowoczesnej, który w 2010 roku kupił różowy diament za 46 milionów dolarów, bijąc w ten sposób rekord najdrożej wylicytowanego kamienia szlachetnego w historii aukcji.

Philip S. Niarchos - syn greckiego magnata okrętowego Stavrosa Niarchosa, posiada kolekcję, której wartość szacowana jest na 2 miliardy dolarów. Do znanych dzieł w ramach tej kolekcji należą: „Autoportret z zabandażowanym uchem Vincenta van Gogha” i autoportret Pabla Picassa Yo, Picasso. Philip Niarchos jest członkiem rady Museum of Modern Art.

Halit Cingillioglu - turecki biznesmen, właściciel konglomeratu finansowego HCBG, kolekcjoner m.in. sztuki impresjonistycznej i najnowszej. W jego posiadaniu znajduje się najdroższy obraz Amedeo Modiglianiego "La Belle Romaine" wylicytowany w 2010 roku na aukcji w Sotheby's za 71,1 milionów dolarów.

 Alicja Wilczak

Fot.1. François Pinault (źródło: www.lexpress.fr)
Fot.2. Eli Broad (źródło: blogdowntown.com)
Źródło: ARTnews

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce: 
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone

Kopia "Mona Lisy" Leonarda da Vinci w Museo del Prado

W środę na ekspozycji w Museo Nacional del Prado w Madrycie pojawił się niezwykły obraz - kopia najsłynniejszego dzieła Leonarda da Vinci "Mona Lisa". Szczególnie zwraca uwagę fakt, że praca ta jest najstarszą istniejącą kopią słynnej pracy Leonarda. Wykonana została w tym samym czasie co oryginał, w tej samej pracowni, przez ucznia Leonarda i pod okiem samego mistrza.

Odkrycie daje lepszy pogląd na temat tego jak wyglądać mogła naprawdę słynna Gioconda, o której krążą legendy. Porównując oba obrazy możemy spróbować wyobrazić sobie atmosferę pracowni, w której zrodziły się oba dzieła, w tak bliskiej od siebie odległości dzielącej prawdopodobnie sztalugę mistrza, od sztalugi jego ucznia. Jak to się stało, że kopia najsłynniejszego renesansowego dzieła zaprezentowana została publiczności dopiero teraz?

Otóż, obraz podobno od dawna znajdował się w muzealnych zbiorach, trafiając od czasu do czasu na mniejsze ekspozycje. Do niedawna jeszcze jednak tło obrazu wyglądało zupełnie inaczej, było bowiem pokryte czarną farbą. W trakcie prac konserwatorskich odkryto, że pod czarnym płaszczem farby znajduje się oryginalne tło, przedstawiające toskański pejzaż identyczny z tłem "Mona Lisy". Pejzaż został w całości zamalowany z niezrozumiałych przyczyn w XVIII wieku. Kolejne badania wskazały następne podobieństwa, eksperci analizują różnice. Kopia Mona Lisy budzi sensacje. Już wiosną pasjonaci sztuki będą mieli nie lada okazję podziwiać oba obrazy - i oryginał i kopię na jednej dużej wystawie w Luwrze.

Katarzyna Kucharska

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce: 
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone 

Kilka krótkich historii

Historia sztuki współczesnej zawiera wiele intrygujących zdarzeń, które z pozoru błahe zmieniały jej bieg. To ona niezauważenie wkrada się do naszej codzienności, staje się antysztuką, przekracza granice, które nie zostały wyznaczone, eksperymentuje, zaskakuje, bawi się formą. Współczesny artysta poszukuje, chce odkrywać nowe kontynenty sztuki. Dzisiaj drzewo sztuki współczesnej nieustannie wypuszcza nowe gałęzie.

Pablo Picasso odwiedził Polskę w 1948 roku ze względu na odbywający się we Wrocławiu Pierwszy Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju. Wizyta mistrza, która miała trwać zaledwie kilka dni, przedłużyła się do dwóch tygodni. Zatem Picasso mógł zwiedzić inne polskie miasta tj. Oświęcim, Kraków, Warszawę. W Warszawie był z wizytą u swoich przyjaciół, projektantów Heleny i Szymona Syrkusów. W jednym z mieszkań, nowo wybudowanego osiedla, Picasso na całą ścianę narysował węglem postać syrenki (z młotkiem zamiast miecza). Niestety, w wyniku polecenia ówczesnych władz spółdzielni, warszawskie dzieło Picassa zostało zamalowane.

Salvador Dali, jeden z najbardziej znanych surrealistów, autor obrazu „Trwałość Pamięci” („Miękkich zegarów”), jest również pomysłodawcą logo znanej marki hiszpańskich lizaków Chupa Chups. Projekt powstał w 1969 roku, a jego forma przypominająca stokrotkę, do dziś jest logiem firmy. Sugestią Daliego było również umieszczenie znaku firmy w górnej części patyka tak, aby logo nie zostało zdeformowane.

Plakat z 1895 roku, autorstwa Alfonsa Muchy, reklamujący sztukę pt. „Gismonda” Victoriena Sardou z Sarą Benhardt, uznawany jest za przełom w twórczości artysty. Wzbudził ogromny zachwyt publiczności oraz uznanie krytyki. Mucha był w wieku 35 lat.

Marc Chagall był pierwszym żyjącym malarzem, którego obrazy powieszono w Luwrze.

Autorką pomysłu stworzenia Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku była Abby Aldrich Rockefeller (żona Johna D. Rockefellera). Wspólnie z dwoma przyjaciółkami wynajęła powierzchnię na nowe muzeum i otworzyła je publicznie 7 listopada 1929 roku, dziewięć dni po wybuchu Wielkiego Kryzysu na Wall Street.


Nowojorska pracownia „The Factory” („Silver Factory” – nazwa powstała od koloru wnętrza) była ukoronowaniem wizji Andy Warhola o umaszynowieniu sztuki. W 1963 roku artysta przeniósł się do nowo powstałego miejsca, gdzie przez 11 lat święcił triumfy. Zakład stał się kolebką sztuki multimedialnej, oprócz eksperymentów z sitodrukiem, tworzył filmy, spoty reklamowe, projektował modę.

Edyta Rogucka


Fot. 1 Syrenka Picassa, skan z okładki Encyklopedii Warszawy PWN
Fot. 2 Alfons Mucha, Gismonda, 1894

Udostępnij

Artykuł powstał we współpracy z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
www.napiorkowska.pl

Zapraszamy Państwa także na strony poświęcone sztuce: 
www.artissimo.pl – wystawy, artyści, wydarzenia

Blog Justyny Napiórkowskiej- zwycięski blog w dziedzinie kultury w konkursie Blog Roku 2010 :
www.osztuce.blogspot.com

Wszystkie prawa zastrzeżone