Weterani wojenni w teatrze czyli Krzysztof Wodiczko w Warszawie

"Projekcja weteranów wojennych" to projekt audiowizualny realizowany w kilku miejscach miasta przy użyciu zdemilitaryzowanego wozu wojskowego. Pojazd "strzelający" dźwiękami słów i obrazami tekstów został przekształcony przez artystę w instrument wypowiedzi dla weteranów.

Na ulicach Warszawy pojawił się samochód typu Honker Skorpion 3, jakiego używają żołnierze polscy w Iraku i Afganistanie. Stanowisko bojowe w tylnej części pojazdu zostało zastąpione specjalnie zaprojektowanym stanowiskiem projekcyjnym ze sprzętem audiowizualnym. Wyświetlane na fasadach warszawskich budynków teksty mówią o problemach polskich weteranów wojennych.

Projekcja była poprzedzona warsztatami z udziałem weteranów i ich rodzin, podczas których zrealizowano nagrania dźwiękowe. Materiał wybrany przy aprobacie uczestników warsztatów został następnie przetworzony na audiowizualną projekcję za pomocą specjalnie opracowanego programu komputerowego.

Pracę nad projektem dotyczącym funkcjonowania polskich weteranów wojennych w życiu społecznym Krzysztof Wodiczko rozpoczął w 2009 roku podczas seminariów prowadzonych w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Bezpośrednim bodźcem do podjęcia tego tematu były dane zebrane przez organizacje pomagające weteranom. Wynika z nich, że przeszło 10 procent byłych żołnierzy cierpi na PTSD, czyli zespół stresu pourazowego (ang. Post-Traumatic Stress Disorder). Metoda pracy artysty zakłada inicjowanie zajęć terapeutycznych i warsztatów aktywizujących środowiska weteranów oraz angażowanie ich w realizację projekcji.

W Warszawie, 9 i 10 listopada 2010, "Projekcja weteranów wojennych" będzie wyświetlana m.in. na gmachu Teatru Wielkiego-Opery Narodowej, Pałacu Krasińskich oraz Politechniki.

Fot. Projekcja na gmachu Teatru Wielkiego – Opery w Warszawie
Źródło: fundacjaprofile.pl
aw

www.napiorkowska.pl
www.osztuce.blogspot.com

„La Belle Romaine” sprzedana za ponad 68 mln dolarów

2 listopada na aukcji w Sotheby’s w Nowym Jorku obraz Amedeo Modiglianiego  został sprzedany za $68,962,500 .

Obraz ostatnim razem pojawił się na rynku w 1999 roku, kiedy to został sprzedany na aukcji w DA Sotheby’s w Nowym Jorku za 16,8 mln dolarów, ustanawiając ówczesny rekord dla artysty.

"La Belle Romaine" można niewątpliwie zaliczyć do grona najwspanialszych aktów w historii sztuki Zachodu. Obraz pochodzi z najważniejszej serii aktów autorstwa Modiglianiego, powstałych ok. 1917 roku. Siedem prac z tej serii wywołało sensację podczas premiery w Paryżu, przyciągając tłumy i lokalną policję, która zamknęła ekspozycję. Szokującym okazało się przedstawienie nagiej współczesnej kobiety, pozbawione jakichkolwiek alegorycznych i historycznych akcentów, emanujące zmysłowością. Erotyczny powab La Belle Romaine wyraża się poprzez pozę modelki i paletę zastosowaną przez artystę. Bursztynowe i różowe tony przywodzą na myśl ciepło i intymną atmosferę, w której Modigliani malował kobietę.

Fot.Amedeo Modigliani, Nu assis sur un divan (La Belle Romaine), 1917, olej na płótnie, 100x65 cm; sygnowany Modigliani
źródło: www. artdaily.com
aw

www.napiorkowska.pl
www.osztuce.blogspot.com

Flamandzcy Mistrzowie: Sztuka Baroku z Antwerpii

To najważniejsza tej jesieni wystawa w Muzeum Sztuki Sinebrychoff w Helsinkach, Zobaczyć tam można niemal 60 wielkich dzieł flamandzkich Mistrzów Baroku ze zbiorów Królewskiego Muzeum Sztuk Pięknych w Antwerpii.

Królewskie Muzeum w Anwerpii, znane przede wszystkim ze swoich zbiorów flamandzkich Mistrzów, obchodzi w tym roku swoje 120-lecie. Wystawa zorganizowana w Muzeum Sztuki Sinebrychoff w Helsinkach jest okazją, aby zobaczyć prace nie tylko znanych mistrzów, ale także te, które są rzadko spotykane w Finlandii. Między innymi arcydzieła Pietera Pauwela Rubensa, Quintena Massysa, Jana Brueghela, Jana Gossaerta, Abrahama Govaertsa, Jacoba Jordaensa, Davida Teniersa Młodszego i Franciscusa Gijsbrechtsa.

Na prezentowanej wystawie wydaje się ważnym, by zatrzymać się przy jednym z najpiękniejszych portretów dziecięcych w historii sztuki europejskiej. Ukazuje 5-letnią Clarę Serenę, córkę Rubensa z jego pierwszego małżeństwa z Izabellą Brandt. Jest to bardzo osobisty wizerunek własnego dziecka stworzony przez 39-letniego wówczas Flamandczyka, obraz iście mistrzowski zarówno w swej bezwzględnej kompozycji, jak i nieznanej dotąd kolorystyce i niespotykanym chyba cieple: poza paroma znaczącymi wyjątkami, temat osobistych relacji pomiędzy ojcami i córkami nie został nigdy w historii sztuki jakoś szczególnie opisany.

Rozbrajająca bezpośredniość, z jaką dziecko patrzy na widza nie jest czymś zwykłym w ówczesnym malarstwie portretowym, ale wyraża bardzo osobistą więź, jaka łączy ojca z córką. Patrząc na portret widz ulega złudzeniu, iż widzi przed sobą żywą postać, która mogła by nawet przemówić.

Bogactwo wystawy w Muzeum Sztuki Sinebrychoff w Helsinkach można by porównać do bogactwa i różnorodności świata, jaki zawarty Jan Brueghel Starszy w Alegorii wody z 1611 roku. Precyzja szczegółów wprawia w zdumienie dla wrażliwości postrzegania przyrody i wydobywanie z niej subtelnych zbliżeń, by podkreślić afirmację życia na ziemi.

Wystawę można oglądać do 16 stycznia 2011 roku, Muzeum Sztuki Sinebrychoff w Helsinkach, Finlandia.

fot. Peter Paul Rubens (1577-1640), Portret małej dziewczynki, 37 x 27 cm, 1615-1616, olej na płótnie, z kolekcji Księcia Liechtensteinu, Vaduz.
Jan Breugle Starszy (1568-1625), Alegoria wody, 53 x 94 cm, ok. 1611, olej na płótnie, © Musée des Beaux-Arts, Nice.
źródło: www.sinebrychoffintaidemuseo.fi, www.kmska.be
tj

www.napiorkowska.pl
www.osztuce.blogspot.com

Międzynarodowy Festiwal Designu "Design Attack" w Krakowie

"Design Attack" to pierwszy tak duży festiwal poświęcony projektowaniu organizowany w Krakowie. Program premierowej edycji obejmuje kilkanaście wystaw, warsztaty i debaty.

Festiwal ma charakter międzynarodowy, i zakłada szeroką współpracę organizatora - Fundacji Forum z Krakowa - z partnerami w Polsce i na świecie, ze szczególnym uwzględnieniem partnerów austriackich. Festiwal jest przeglądem najnowszych nurtów światowego projektowania, ze szczególnym naciskiem na przegląd sceny austriackiej, a także prezentacją koncepcji i przyszłościowych wizji designerów oraz firm zajmujących się projektowaniem i produkcją prototypów.

Wystawy w ramach festiwalu obejmą projektowanie przemysłowe, modę, architekturę wnętrz, druki użytkowe (w tym outdoor), typografię oraz identyfikację graficzną. Koncepcja festiwalu opiera się na zestawieniu dizajnu autorskiego/unikatowego z produkcją masową. Ważnym elementem weryfikacji projektantów jest wpływ tradycji dizajnu austriackiego na współczesne wzornictwo. Festiwal podzielony jest na dwie, główne części tematyczne: YOUNG AUSTRIAN DESIGN i Materiały Przyszłości oraz konferencję, wystawy towarzyszące, spotkania i warsztaty.

W Krakowie festiwal będzie gościł w: Austriackim Forum Kultury, Austriackim Konsulacie Generalnym w Krakowie, Centrum Kultury Żydowskiej - Fundacja Judaica, Centrum Sztuki Współczesnej Solvay, Domu Kultury Podgórze, Galerii 2 Światy, Galerii Atropos, Galerii Bunkier Sztuki, Galerii Znaczy się, Galerii Szara Kamienica, JCC Kraków, Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego, Muzeum Witrażu, Muzeum Inżynierii Miejskiej, pracowni k., prodesigne, projekcie barka,


Kraków, 5 listopada - 5 grudnia 2010

Źródło: www.designattack.pl.
aw

http://www.napiorkowska.pl
http://www.osztuce.blogspot.com/

Tadeusz Kantor "Epoka chłopca" we Francji

Na wystawie znajduje się dziewięć obiektów ze spektakli, sześćdziesiąt dziewięć rysunków, cztery obrazy, a także sto fotografii ze spektakli Kantora autorstwa Caroline Rose.

Po raz pierwszy Tadeusz Kantor gościł w Lille w 1977 roku ze spektaklem "Umarła klasa". Dziesięć lat później "Niech sczezną artyści" Kantora Jean-Claude Piau na łamach "Nord Eclair" obwieszczał tytułem: "Hieronim Bosch opisany przez Hugo i przetłumaczony przez Becketta". To właśnie wówczas, podczas prezentacji w Théâtre de La Salamandre w Lille, Nat Lilientstein zarejestrował ten spektakl dla telewizji FR3/La S.E.P.T.

W 1989 roku Kantor przyjechał ponownie do Lille, by zaprezentować "Nigdy tu już nie powrócę" w teatrze Rogera Salengro. Podczas tego pobytu powstało też kilka prac malarskich artysty, rysunki wchodzące w skład cyklu "Dziennik z podróży" oraz obraz "Mój ostatni papieros", na przygotowywaną po tournée w Lille wystawę artysty w paryskiej Galerie de France.

Wystawa "Epoka chłopca", obecnie pokazywana w Lille, była już dwukrotnie prezentowana w Polsce - w Archiwum Cricoteki w Krakowie i w Muzeum Miejskim w Tychach.

Wystawa potrwa do 17 grudnia 2010 roku, Musée de l'Hospice Comtesse w Lille, Francja

fot. Tadeusz Kantor, "La table à écrire / Biurko", katalog nr 67, ze zbiorów Cricoteki
źródło: http://www.mairie-lille.fr, informacje prasowe
tj

http://www.napiorkowska.pl
http://www.osztuce.blogspot.com/

Tadeusz Kantor / Piotr Uklański - "The Year We Made Contact"

Wystawa w Art Stations Foundation stanowi równoległy pokaz dwóch postaw artystycznych, a zarazem dwóch twórców reprezentujących różne generacje, doświadczenia, zainteresowania. Najnowsza, monumentalna praca Piotra Uklańskiego zestawiona została z dziełami malarskimi i obiektami teatralnymi Tadeusza Kantora.



Praca Uklańskiego, zatytułowana "The Year We Made Contact" (2010), to instalacja, której głównym elementem jest olbrzymia fakturowa materia - gobelin, żywo nawiązujący swą stylistyką, formą ekspresji, wyrazem scenograficznym, do tradycji polskiego tkactwa artystycznego dekady lat 60. oraz 70. XX wieku. Nieodłączną częścią pracy jest wpisujący się w pole obrazowe, wolnostojący, okrągły czerwony obraz zatytułowany "Czerwony Karzeł / Red Dwarf". Oba elementy tworzą nierozłączną całość, która całkowicie zawłaszcza przestrzeń, w jakiej się znajdują.

Decydując się na realizację dzieła w tak rozpoznawalnej formie i stylu, Uklański stworzył pracę, która w konsekwentny sposób kontynuuje podjęty już wcześniej artystyczny program. Jego celem jest poszukiwanie nowych pokładów znaczeniowych, zawartych w stereotypach i symbolach kulturowych oraz mitach narodowych. Tytuł instalacji nawiązuje bowiem do powstałego w latach 80. filmu science-fiction, a element kompozycji przestrzennej pod znamiennym tytułem "Czerwony Karzeł" - to nic innego, jak wizualna interpretacja gasnącej gwiazdy, co sugestywnie sugeruje jego nazwa.

Pomysł wprowadzenia prac malarskich i obiektów Tadeusza Kantora oraz włączenia ich do wspólnej artystycznej przestrzeni wraz z nową instalacją Piotra Uklańskiego, stwarza niepowtarzalną możliwość wyodrębnienia tych cech i form ekspresji, które zainspirowały powstanie dzieła młodego artysty. Obecność oryginalnych płócien i manekinów twórcy teatru Cricot 2 odgrywa zatem ważną rolę w procesie interpretacyjnym, uwypukla tradycję, a także naświetla te aspekty pracy Uklańskiego, które się jej nie poddają.

Celem połączenia tych dzieł jest stworzenie warunków do interakcji obiektów oraz transformacji znaczeniowej i ikonograficznej zaproponowanej przez Uklańskiego.

Poznań, Art Stations Foundation - wystawa czynna od 4 listopada 2010 do 21 stycznia 2011

Zapraszamy Państwa również do obejrzenia prac Tadeusza Kantora, które znajdują się w kolekcji Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej
http://www.napiorkowska.pl/autor.php?sid=10b7a5959e0b666220f62640f5a15bdd&id=106&mode=arslonga

Fot. Piotr Uklański,"The Year We Made Contact", 2010, z Kolekcji Grażyny Kulczyk
Źródło: http://www.artstationsfoundation5050.com/
aw

www.napiorkowska.pl
www.osztuce.blogspot.com

Człowiek, Mit i Zmysłowe Przyjemności Renesans Jana Gossarta

Jan Gossart, znany również jako Jan Gossaert, albo Jan Mabuse żył prawdopodobnie w latach 1478 – 1532. To flamandzki malarz, który jako jeden z pierwszych artystów wprowadził styl włoskiego Renesansu do sztuki twórców z krajów dzisiejszego Beneluxu. Wystawa „Człowiek, Mit i Zmysłowe Przyjemności” to pierwsza od 45 lat tak duża wystawa poświęcona temu artyście. W Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku zebrano imponującą ilość obrazów i rysunków Gossarta.

Jan Gossart był jednym z pierwszych malarzy z północy Europy, którzy podróżowali do Rzymu, aby tam wykonywać szczegółowe kopie starożytnych rzeźb. W 1508 roku odwiedził Rzym, gdzie mógł podziwiać prace Rafaela i Michała Anioła. Był również pod wrażeniem dzieł Mantegni. Stał się w ten sposób jednym z współtwórców nowego nurtu w malarstwie niderlandzkim zainspirowanego właśnie znanym z antyku sposobem przedstawienia nagości, erotyzmu i szeroko rozumianej inspiracji mitologią.

To jemu najczęściej przypisuje się skuteczne wprowadzenie stylu włoskiego Renesansu na do sztuki flamandzkiej. Malował sceny mitologiczne, portrety, akty. Dużo z jego obrazów były pod wpływem manieryzmu. Przykładem tego jest "Tryptyk Malvagna z Palermo" czy "Pokłon Trzech Króli". Niektóre jego dzieła są zbliżone do stylu van Eycka: "Dyptyk Siciliano", "Chrystus z Marią i ze św. Janem" lub "Św. Donacjan".
Wystawie towarzyszy ciekawy program edukacyjny, ukazujący kulisy konserwacji dzieł eksponowanych na wystawie.


The Metropolitan Museum of Art, New York
6 października 2010 – 17 stycznia 2011

źródło: www.metmuseum.org
fot.Jan Gossart, 1478–1532, Venus and Cupid, 1521, Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique, Brussels
kk

www.napiorkowska.pl
www.osztuce.blogspot.com