Van Eyck – Memling – Brueghel

Muzeum Narodowe w Gdańsku od 4 września 2010 roku prezentuje wystawę malarstwa holenderskiego i flamandzkiego zorganizowaną we współpracy z Narodowym Muzeum Brukenthala w Sibiu ( Rumunia ).

Wystawa pt.: Van Eyck - Memling - Brueghel. Arcydzieła malarstwa z kolekcji Muzueum Narodowego Brukenthala w Sibiu jest efektem zapoczątkowanej w tym roku współpracy między tymi dwiema instytucjami. W jej ramach pokazane zostaną te gatunki malarskie i twórcy, ktorych dzieła rzadko lub w ogóle nie są reprezentowane w zbiorach polskich. Szczególnie atrakcyjna będzie możliwość skonfrontowania na jednej wystawie dzieł Hansa Memlinga - dwóch portretów namalowanych przez artystę, znajdujących się w rumuńskiej kolekcji oraz Sądu Ostatecznego Memlinga, który znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku. Pierwszy raz w historii polskiego muzealnictwa w jednym miejscu będzie można podziwiać trzy dzieła tego uznanego malarza.

Drugim malarzem rzadko pokazywanym w Polsce jest Jan van Eyck, którego niezwykle piękny, niewielki męski portret podziwiać będzie można na wystawie. Na wystawie zaprezentowane będzie też dzieło Pietera Brueghla II.

Poza obrazami tytułowych artystów pokazane zostaną obrazy całej plejady malarzy działających w czasach poźniejszych: Denisa van Alsloota, Roelandta Saveryego, Fransa Snydersa, Davida Teniersa II, Jana Fyta, Fransa Ykensa. Prezentacja malarstwa z tej kolekcji będzie okazją do poznania zbiorów Muzeum Narodowego Brukenthala.

Dzieła malarzy tej klasy rzadko opuszczają swoje macierzyste galerie. Wartość wystawy jest tak ogromna, że Muzeum Narodowe w Gdańsku zwróciło się do Ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego o gwarancje rządowe dla sprowadzanych dzieł.

Wystawa potrwa do 31 grudnia 2010.

Źródło: muzuem.narodowe.gda.pl

Fotografia: materiały prasowe

db

napiorkowska.pl

osztuce.blogspot.com

Anette Messager w Zachęcie

Monograficzna wystawa Annette Messager w Zachęcie jest pierwszą retrospektywą tej artystki w Polsce.

W sześciu salach galerii oraz w holu zaprezentowane zostaną prace wybrane z całego jej dorobku artystycznego. Droga twórcza Annette Messager rozpoczęła się pod koniec lat 60., kiedy świat sztuki zdominowany był przez mężczyzn, a Messager zmagała się z etykietką kobiety-artystki. Obecnie jest jedną z najważniejszych artystek francuskich. W 2005 roku jako pierwsza kobieta w historii francuskiej sztuki pokazała swoją instalację w Pawilonie Francuskim na 51. Biennale Sztuki w Wenecji. Praca Kasyno została wyróżniona Złotym Lwem.

Na wystawie w Zachęcie artystka ujawni różne oblicza, znane z różnych etapów jej twórczości.Instalacje powstałe w pierwszej połowie lat 70. składają się z przedmiotów użytku codziennego, wycinków prasowych oraz fotografii gromadzonych przez Messager w jej niewielkim paryskim mieszkaniu. Opisują świat kobiety z klasy średniej, która pod presją społeczną wypełnia narzucone jej role kulturowe.

W pracach z lat późniejszych artystka poświęca wiele uwagi cielesności. Fotografuje ciało, kawałkuje je, pozbawia kontekstu i kulturowego znaczenia. Nawiązując do tradycji wotywnej, eksponuje niewielkie fotografie dłoni, stóp, oczu czy piersi, tworzy z nich hybrydyczne stwory.

Messager podejmuje także grę ze słowem. Wykorzystuje zarówno jego dwuznaczności, sens, jakiego nabiera słowo napisane kredką na ścianie lub wyhaftowane na skrawku materiału, a także magiczną moc, którą zyskuje obsesyjnie powtarzane. Słowa u Messager są wskazówkami, tropami do pytań stawianych przez artystkę.

Wśród przygotowanych prac znajdą się również słynne instalacje wykonane z tkanin tworzących fantazyjne kształty. Ekspozycję zamknie praca stworzona specjalnie na wystawę w Zachęcie — Wietrzyk/Sous-vent − instalacja-spektakl gromadząca różne formy bliskie artystce od początku jej kariery artystycznej do dzisiaj.

Anette Messager na pokaz ( Faire Parade ), Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, 11.09.2010 - 14.11.2010

Źrodło: zacheta.art.pl

Fotografia: Annette Messager, Doomestic (detal), 2000,

Kolekcja Musée d’Art moderne de la Ville de Paris ( Fot. artystka )
db

napiorkowska.pl

osztuce.blogspot.com

CSW "Powtórka z teorii widzenia"

"Powtórka z teorii widzenia" jest wystawą, na której problemy widzialności, postrzegania, obserwacji i poznania wzrokowego, innymi słowy "fizyki i metafizyki wizualności", są pokazane w różnych konfiguracjach ideologicznych i technologicznych.

Tytuł wystawy odnosi się do Teorii widzenia (1936-1958), rozprawy Władysława Strzemińskiego, prekursora światowej awangardy, wyjaśnianej na ekspozycji nigdy nie pokazywanymi pracami artysty na kalkach, a powiązanymi plastycznie z jego pejzażami, rysunkami, kolażami i obrazami. Idea Strzemińskiego miała podwójne odniesienia. Wyrażała pragnienie objęcia okiem pamięci człowieka (historia) i skonkretyzowanie jej w przestrzennej strukturze obrazu (powidok).

Dwudziestowieczna historia oka i jej ideowe motywacje ujęte są na wystawie w dwóch kolejnych odsłonach. Najpierw, wyraża ją transgresyjna próba spojrzenia w kierunku tego, co najgłębiej ukryte w nieświadomości (Max Ernst, Tristan Tzara, Luis Buñuel, Salvador Dali, Alicja Żebrowska, Jadwiga Maziarska). Druga część dotyczy wszechogarniającego wzroku modernistycznych radykałów (Jerzy Kujawski, Tadeusz Kantor, Jerzy Pawłowski, Józef Robakowski), którzy poprzez strukturę abstrakcji obrazowej chcieli spoglądać poza granice dostrzegalnego.

Kolejna część wystawy poświęcona jest współczesnym ideologiom patrzenia i postrzegania. Tutaj polityczna historia oka obejmuje swym zakresem marginesy tego, co dostępne dla wzroku, dotyczy peryferyjnej nieostrości spojrzenia i zamierzonych wykluczeń z pola obserwacji. Oko jest krytyką rzeczywistości, a widzenie formą oporu wobec represyjnym manipulacjom obrazem (Zbigniew Libera, Thomas Ruff, Aernout Mik, Jill Magid).

Równolegle z ideologiami oka wystawa rozwija inny wątek, bliższy technologiom widzenia. Rozpoczyna go umieszczony na samym początku ekspozycji fotoplastykon z „z egzotycznymi widokami”, a obok miniatura Jana Piotra Norblina przedstawiająca „wędrownego właściciela panoramy” z 1872 roku. Dalej znajdują się obrazy zbudowane z soczewek Jerzego Rosołowicza (1968) oraz rekonstrukcja zapomnianej instalacji Krzysztofa Wodiczki z 1970 roku z „instrumentami do widzenia i słyszenia”. Za nimi umieszczony jest obraz Stanisława Ignacego Witkiewicza z jego cyklu kompozycji astronomicznych w otoczeniu fotografii kosmosu wykonanych współcześnie przez teleskop Hubble'a. W tle długiego korytarza, w pewnym sensie jako podsumowanie wystawy, znajduje się praca amerykańsko-francuskiej artystki Sturtevant będąca projekcją repliki dzieła Marcela Duchampa zatytułowanej Duchamp Ciné. Jest to ponowoczesny „powidok” przekornego twórcy modernizmu.

Warszawa, CSW Zamek Ujazdowski, 14 września - 1 listopada 2010

Źródło: csw.art.pl
Fotografia: Stanisław Ignacy Witkiewicz Kometa Encke ( fot. materiały prasowe )
db

napiorkowska.pl
osztuce.blogspot.com

"Sargent i morze" w The Royal Academy of Arts

Do 26 września w londyńskiej The Royal Academy of Arts zobaczyć można ponad 80 dzieł Johna Singera Sargenta, znakomitego amerykańskiego malarza przełomu XIX i XX wieku, autora obrazów olejnych, rysunków i akwareli.

Sargent był przede wszystkim wielkim portrecistą, ale podczas swych podróży do Normandii i Bretonii, do Włoch i Maroka i tylu jeszcze innych miejsc wokół Morza Śródziemnego – stworzył całkiem sporo wspomnień swego świata, które warto chyba poznać.

Na londyńskiej wystawie prezentowane są prace artysty z lat 1874 – 1880, a więc z bardzo wczesnego okresu jego twórczości. Wiele w nich jest wypływa z zauroczenia sztuką Turnera i Courbeta, ale w tych jego młodzieńczych obrazach łatwo możemy już dostrzec przebłyski późniejszego, dojrzałego i wysmakowanego stylu malarstwa Sargenta.

Swój słynny obraz „Wyruszając na połów”(zdj.) Sargent namalował jesienią 1877: w czerwcu tego roku obserwował te sceny wielokrotnie podczas pobytu w Cancale, małej rybackiej wiosce na północy Bretanii. Kobiety i dzieci nie towarzyszyły mężczyznom podczas połowu ryb – ich zadaniem podczas niskiego przypływu było zbieranie ostryg do swych wiklinowych koszyków. Obraz ten Sargent wystawił w 1878 roku podczas paryskiego Salonu.

Fot. John Singer Sargent, 'En Route pour la pêche (Setting Out to Fish)', 1878. Oil on canvas, 78.8 x 122.8 cm. Corcoran Gallery of Art, Washington, D.C., Museum Purchase, Gallery Fund.

Źródło: http://www.royalacademy.org.uk
kk

http://www.napiorkowska.pl

http://www.osztuce.blogspot.com

"Śpiące piękno" - Arcydzieła Prerafaelitów w wiedeńskim Dolnym Belwederze

Po raz pierwszy w Wiedniu w Dolnym Belwederze trwa wystawa arcydzieł Prerafaelitów z połowy XIX wieku.

Wystawa zatytułowana "Śpiące piękno" prezentuje obrazy nieeksponowane dotychczas w Austrii, oferując wgląd do sztuki angielskich artystów z połowy XIX wieku. Nazywani przez siebie prerafaelitami, stanowili stowarzyszenie artystyczne z siedzibą w Londynie utworzone w 1848 roku przez studentów The Royal Academmy of Art. Należeli do nich przede wszystkim John Everett Millais, Dante Gabriel Rossetti, William Holman Hunt.

Analiza i przykłady porównawcze dzieł na wystawie, w kontekście historii sztuki, podkreślają ponadczasową działalność grupy, która jak prawie 150 lat temu, tak i dzisiaj wzbudza poruszenie i zainteresowanie widzów i krytyków sztuki. Występujący przeciwko wiktoriańskiej, czysto akademickiej sztuce, prerafaelici głosili program sztuki odrodzonej moralnie, wzorowanej na twórczości mistrzów wczesnego włoskiego renesansu. Program grupy oparty był na poglądach Johna Ruskina oraz idei odnowy sztuki poprzez sięgnięcie do twórczości włoskich mistrzów wczesnorenesansowych oraz William Blacke'a.

Zaprezentowane na wystawie w wiedeńskim Belwederze prace takich artystów, jak Lorda Frederica Leightona, Edwarda Burne-Jones'a, Dante Gabriela Rossettiego, Johna Everetta Millais'a, Hunta i Williama Holmana, w odniesieniu ich do epoki fin-de-siècle, poruszają problematykę europejskiego symbolizmu, który swoje korzenie czerpie m.in. z twórczości mistrzów późnego średniowiecza, (jak Giotto i Fra Angelico). To dążenie prerafaelitów do przywrócenia w malarstwie założeń i praktyki artystycznej (jak np. wierność naturze, szczerość), które uważali za charakterystyczne dla sztuki włoskiej przed Rafaelem, wyraża różnorodność i bogactwo interpretacji w sztuce. Dzieła dawnych mistrzów są odczytywane na nowo, tym samym stanowią kolejne wyzwanie dla artystów, którzy wprowadzają nurty pogłębiające poznanie prawdy o człowieku i przygodzie.

Punktem wyjścia wystawy w wiedeńskim Dolnym Belwederze jest obraz Płonący czerwiec Frederica Leighthons'a z 1895 roku oraz dzieła Ewarda Burne'a-Jones'a stanowiące zabytkową część ekspozycji. Główna część ekspozycji, na którą składają się arcydzieła prerafaelitów, pochodzi z Museo de Arte de Ponce w Porto Riko. Założona przez przemysłowego przedsiębiorcę Don Luis Alberto Ferré Aguayo w 1959 roku, trwa do dziś.

Po zaprezentowaniu wystawy w Londynie, Madrycie, Hadze, Stuttgarcie, wystawa w Wiedniu jest ostatnią okazją, kiedy można zobaczyć te niezwykłe obrazy przed ich powrotem do Puerto Rico.

Wystawa czynna do 12 września 2010 roku, Dolny Belweder, Wiedeń, Austria.

Fot. Frederic Leighthon, Płonący czerwiec, 1895, 119,1 x 119,1 cm, olej na płótnie, Collection Museo de Arte de Ponte, Ponte, Puerto Rico

Edward Burne-Jones, Sen Króla Artura w Avalon, 1881-1898, 279,4 x 650,2 cm, olej na płótnie, Collection Museo de Arte de Ponte, Ponte, Puerto Rico

Źródło: http://www.belvedere.at

tj

http://www.napiorkowska.pl

http://www.osztuce.blogspot.com

"Od Matisse'a do Malewicza. Pionierzy sztuki współczesnej w Hermitage Amsterdam"

Po raz pierwszy w Holandii, zorganizowana od 6 marca br., ma miejsce wystawa poświęcona prekursorom sztuki współczesnej, na której zaprezentowano 76 dzieł jednego z najlepszych zbiorów francuskiej sztuki z początku XX wieku.

Wystawa jest poświęcona wprowadzeniu i ustanowieniu modernizmu jako zjawiska kulturalno-historycznego fenomenu, i przede wszystkim podkreśla wciąż duże znaczenie mistrzów, którzy na początku ubiegłego stulecia, w najbardziej znaczącym dla historii sztuki okresie, dokonali rewolucji w malarstwie.

Henri Matisse, Andre Derain, Maurice de Vlaminck i francuski malarz holenderskiego pochodzenia Kees Van Dongen utworzyli we Francji koło 1900 roku pierwszą ważną awangardę XX wieku. Powstała ona w reakcji na impresjonizm i pointylizm - wyjaśniają organizatorzy wystawy. Charakteryzowały ją jasne, kontrastowe kolory, śmiałe uderzenia pędzlem, uproszczenia i deformacja formy, jak i brak miękkich przejść i pośrednich cieni. Awangardziści nie dążyli do przedstawiania trójwymiarowego świata - chcieli wywoływać reakcje emocjonalne.

Wasilij Kandinsky spotkał Picassa i Matisse'a w Paryżu i był pod głębokim wrażeniem kolorystyki ich obrazów. Pragnął jeszcze silniej wyrażać własne uczucia. W muzyce słyszał kolory i - jak można przeczytać na stronach Ermitażu poświęconych wystawie - w swoich pracach starał się ją kolorami ewokować. Jeszcze dalej poszedł Malewicz, który wszystko - naturę, życie i "istnienie" - sprowadził do geometrycznej formy.


Petersburski Ermitaż posiada jeden z najświetniejszych na świecie zbiorów francuskiego malarstwa początków XX wieku, pochodzący w dużej części ze słynnych kolekcji moskiewskich kupców tekstylnych Iwana Morozowa i Siergieja Szczukina, którzy obrazy kupowali bezpośrednio od Matisse'a czy Picassa.

Filię Ermitażu w Amsterdamie otwarto w 2004 toku; od czerwca zeszłego roku działa ona w odrestaurowanym XVII-wiecznym domu opieki nad rzeką Amstel - Amstelhofie.
Amsterdamska filia odwołuje się do starych kontaktów między Holandią a Rosją. Przyszły car Piotr I Wielki w Amsterdamie uczył się budowy statków. Modernizując Rosję, zaszczepił też w kraju tradycje muzealne. Założył pierwsze publiczne muzeum. Żeby zaś zachęcić do jego zwiedzania, pierwszych gości podejmowano w nim kielichem wódki. Teraz tłumy widzów wytrwale stoją po kilka godzin w kolejkach, żeby obejrzeć ponadczasowe dzieła mistrzów.

Poza Amsterdamem Ermitaż ma filie w Kazaniu, Londynie i Ferrarze. Na 2011 rok planowane jest otwarcie w Wilnie wspólnego muzeum Ermitażu i Fundacji Guggenheima.

Wystawę można oglądać do 17 września 2010 roku, Filia Ermitażu w Amsterdamie, Holandia

Fot. Henri Matisse, Czerwony Pokój (Harmonia Czerwieni), 1908, olej na płótnie © Succession H. Matisse c/o Pictoright Amsterdam 2010
Wasilij Kandinsky, Kompozycja IV, 1913, olej na płótnie, Państwowe Muzeum Ermitaż, St. Peterburg
Źródło:http://www.hermitage.nl/nl, PAP, http://www.hermitagemuseum.org/html_Ru/04/2010/hm4_2_294.html
tj

http://www.napiorkowska.pl
http://www.osztuce.blogspot.com

Rysunki Roya Lichtensteina

The Morgan Library&Museum w Nowym Jorku od 24 września prezentuje jedyną w swoim rodzaju wystawę rysunków jednego z najważniejszych twórców pop-artu Roya Lichtensteina.

W latach 1961-1968, w okresie największego rozkwitu pop-artu w Stanach Zjednoczonych, Roy Lichtenstein stworzył około pięćdziesięciu dużoformatowych czarno-białych rysunków, w których przekształcał tandetne ilustracje z opakowań, reklam prasowych oraz komiksów w dzieła sztuki, które otworzyły istotny rozdział w historii współczesnego rysunku.

Większość z tych niesamowitych prac w ciągu ostatnich 50 lat tylko kilka razy pokazywana była szerokiej publiczności. Wypożyczone od prywatnych kolekcjonerów oraz muzeów z Europy i Stanów Zjednoczonych po raz pierwszy wystawiane będą wspólnie.

W Nowym Jorku wystawę można będzie oglądać do 2 stycznia 2011, a już od 4 lutego 2011 dostępna będzie dla europejskiej publiczności w austriackim muzeum Albertina w Wiedniu.

Źrodło: www.themorgan.org
Fotografia: Roy Lichtenstein, Foot Medication, 1962. The Menil Collection.
(fot. George Hixon © Estate of Roy Lichtenstein).
db

www.napiorkowska.pl
www.osztuce.blogspot.com